Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Σε ένα... "φίλο"

Σήμερα γύρισα για να σας πω μια ιστορία...Μια ιστορία για μια χαζούλα που ένας "φίλος" της την αποκαλούσε "Ασπασούλα". Μια ιστορία αλλιώτικη από αυτές που έχετε συνηθίσει...που δεν θα ξεκινάει με το "Ήταν μια φορά και ένα καιρό..." αλλά θα ξεδιπλώνεται μέσα από τις σκέψεις μου, προσπαθώντας να βρω τι θα του πω αύριο...τώρα που οι μάσκες έπεσαν! Σας αφήνω να δώσετε την δική σας πλοκή γιατί ακόμη και σήμερα δεν θέλω να τον εκθέσω πλήρως...
Σας έχει τύχει ποτέ άνθρωποι που θεωρείτε ότι συμβαδίζετε ξαφνικά να είναι στην απέναντι όχθη και να μένετε να ψάχνετε πως, που και ποιά χρονική στιγμή ακριβώς χωρίσαν οι δρόμοι σας??
Εγώ σε αυτό το κομμάτι πρέπει να πάρω αριστείο...είναι τόσες πολλές οι φορές που έχω βρεθεί σε αυτή την θέση...Κάτι η εμπιστοσύνη μου στον άνθρωπο, κάτι η άρνησή μου να δω το κακό, κάτι το ότι πάντα έκρινα τους άλλους εξ ιδίων, κάτι και αυτή η μεγάλη επιγραφή στο κούτελο με το τεράστιο "Μ" που τους ενθάρρυνε, με έφερνε χωρίς αμφιβολία στην λάθος κρίση...Καμπανάκια προειδοποιητικά ενίοτε χτυπάνε αλλά τα διώχνεις μακριά λες και προτιμάς την αβεβαιότητα από την αλήθεια...ίσως επειδή δεν θες να παραδεχτείς την αλήθεια...Και όμως φτάνει κάποια στιγμή η ώρα που φοβάσαι...αυτή της αποκάλυψης, της ξεγύμνωσης και έρχεται και κατεβαίνει ο άλλος από το βάθρο που τον είχες τοποθετήσει και η πρώτη σου σκέψη...δεν ξέρω για σας για μένα είναι η πρώτη σκέψη...να τον πάρεις τηλέφωνο και να τον βρίσεις..
Και τότε φωνάζει η φωνούλα μέσα μου....Γιατί να τον βρίσω ?? Γιατί έμμεσα μου είπε την αλήθεια που δίσταζε να ξεστομίσει το στόμα??? Γιατί στάθηκε τόσο μικρός για να ισορροπήσει στο βάθρο που τον είχα τοποθετήσει??? Γιατί είδα αβίαστα πόσο άβουλος είναι τελικά??? Γιατί απέδειξε περίτρανα ότι κάποιες φορές ο "εχθρός" παίρνει το προσωπείο του "φίλου" ???
Αν κάποιον πρέπει να βρίσω είναι εμένα που τον εμπιστεύτηκα, που τον βοήθησα, που τον πίστεψα, που άκουγα την μια δικαιολογία κοντά στην άλλη, που ενώ ένοιωθα ότι κάποιο κομμάτι του παζλ δεν ταίριαζε συνέχιζα και έκανα όνειρα και σχέδια επί χάρτου που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ, που του έδινα άφεση με το άλλοθι ότι είχε άγνοια,που...που...
Χρεώνεσαι λοιπόν την λάθος κρίση, την απογοήτευση και τελικά είσαι και ο φταίχτης....Φταίχτης που πίστεψες ότι βλέπεις το καλό με τον ίδιο τρόπο που το βλέπει και ο άλλος...φταίχτης που ονειρεύεσαι για τα παιδιά και θες και αυτά να ονειρευτούν... φταίχτης που θεωρείς ότι το μυαλό είναι μια φωτιά που πρέπει να ανάψει και όχι ένα δοχείο που πρέπει να γεμίσει...φταίχτης που πιστεύεις στην συνεργασία και στην αλληλοβοήθεια...φταίχτης που δεν μπόρεσες τελικά να κατεβείς ποτέ από το ροζ συννεφάκι και ας έφτασες 46 χρονών!!
Κι όμως "φίλε" εγώ σε πίστεψα και παρόλο την σφαλιάρα που έφαγα φέτος, πάλεψα και ξαναβρήκα τον ενθουσιασμό και το πάθος μου και ορκίστηκα πως δεν θα τους αφήσω να με κανουν κάτι που δεν θα ήθελα ποτέ να γίνω...και σου το είπα...και χάρηκες...ή μήπως ανακουφίστηκες???
Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο χάρηκα όταν άκουσες τα σχέδιά μου και κάλεσες αμέσως άτομο για την υλοποίησή τους...Πόσο γρήγορα ήρθε...μου έκανε εντύπωση θυμάμαι...το ότι δεν ξαναήρθε, τώρα πια δεν μου κάνει καμμία εντύπωση...
Θυμήθηκα χωρίς να το θέλω κάποτε που ήθελα έναν κλίβανο...κι εκείνος είχε "φτάσει" σχεδόν  στα χέρια μου αλλά δεν ήρθε ποτέ...Στενοχωριόμασταν μαζί, θυμάσαι???
Θυμάσαι "φίλε" ένα μήνυμα που σου έστειλα ένα βράδυ του Ιούλη χαρούμενη που το μακρινό 2019 - "που εμείς μπορεί να μην είμαστε στο σχολείο", έγραφα- θα γνωρίσω την Lorene μιας και είχε εγκριθεί και εκείνο το πρόγραμμα...Σου έγραφα πολλά μες την χαρά μου...Απογοητεύτηκα που δεν την συμμερίστηκες και δεν μου απάντησες...Τώρα αναρωτιέμαι γιατί ήθελα να το μοιραστώ τόσο μαζί σου...Θέλω όμως και να σε ρωτήσω: ήταν η ντροπή που σε απέτρεψε να χαρείς μαζί μου ή οι ενοχές???
Λυπάμαι "φίλε"...όχι που έκανα λάθος για σένα...αλλά που σου έδωσα την ευκαιρία να με κοιτάξεις κατάματα και να μου πεις το γιατί...και απάντηση δεν πήρα..."γιατί φέτος?" σε ρώτησα ...μασημένα λόγια και "όχι, ρε Ασπασούλα, δεν πιστεύω να..." ήταν η απάντησή σου... Κι όμως λύθηκε η γλώσσα σου και είπες πράγματα που έμμεσα μου έδωσαν την αλήθεια που γύρευα...και έκανες και ένα λάθος "φίλε"...δεν υπολόγισες ότι το γραπτό μένει και δεν μπορείς να το αρνηθείς!!! 
Καληνύχτα "φίλε"...Αύριο θα ξέρεις ότι γνωρίζω πλέον την αλήθεια και αυτό σου αναιρεί το δικαίωμα να είσαι φίλος μου...οπότε δεν θα είμαι εκεί όταν εσύ θα δεις ότι είσαι μόνος σε έναν άνισο αγώνα...
Κάπου εδώ τελειώνει η ιστορία μας "φίλε"...Πλέον είμαι ελεύθερη από κάθε αμφιβολία...κάθε κομμάτι του παζλ είναι στην θέση του...Το γιατί αιωρείται ακόμη, αλλά το μεταφράζω όπως θέλω πια....
Δεν θέλω να ανησυχείς για μένα και προς Θεού μην θελήσεις να με ξαναβοηθήσεις...Πρώτον δεν κερδίζεις τίποτα πια και δεύτερον μπορώ και επιβιώνω μόνη μου γιατί ποτέ δεν "βολεύτηκα"....Να είσαι σίγουρος ότι θα συνεχίσω μια δημιουργική χρονιά που παρόλο που ξεκίνησε άσχημα θα είναι ίσως η καλύτερή μου...

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

Χαρμολύπες...

Ήταν λίγο πριν το καλοκαίρι  που επισκέφτηκα την γειτονιά και το σπιτάκι μου... και έφτασε φθινόπωρο χωρίς να το καταλάβω...Επέστρεψα καθυστερημένα - ο χρόνος λειτουργεί εναντίον μου ή εγώ δεν ξέρω πλέον να τον διαχειρίζομαι- να σας πω τα νέα μου, τις χαρές μου και τις λύπες μου...
Όταν ξεκίνησα αυτό το σπιτάκι έγραφα και πίστευα πως "ότι καλό μας συμβαίνει και το μοιραζόμαστε, πολλαπλασιάζει την χαρά μας και πως ... ότι άσχημο μοιράζεται, πονάει λιγότερο".
Η χαρά μου θα πολλαπλασιαστεί απόψε...το κενό που νοιώθω στην καρδιά μου και η απογοήτευσή μου δεν ξέρω αν θα φύγουν ή αν θα πονάω λιγότερο.... αλλά νοιώθω την ανάγκη να σας καταθέσω ξανά την ψυχή μου...να εξαγνιστώ για άλλη μια φορά...
Ας ξεκινήσω με τα ευχάριστα...Το αντράκι μου είναι πλέον και επίσημα φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων...στο Ιστορικό Αρχαιολογικό...Σαν χτές μου φαίνεται που ανέβηκα Θεσ/νίκη για να βρω σπίτι ως φοιτήτρια... "και όμως τώρα είμαι μάνα φοιτητή", σκεφτόμουν καθώς ψάχναμε σπίτι στα Γιάννενα....Εκεί που είχαμε αρχίσει να απελπιζόμαστε καταφέραμε και ενοικιάσαμε ένα διαμέρισμα και ετοιμαζόμαστε για την μετακόμιση...Ένα καινούργιο κεφάλαιο στο βιβλίο της ζωής του ξεκινά και του εύχομαι όλοψυχα ότι καλύτερο...Θα με πείτε ίσως χαζή αλλά ήδη σκέφτομαι πως θα είναι η ζωή χωρίς αυτόν μέσα στο σπίτι, πως θα ακούγεται το "καλημέρα γλυκειά μου" από το τηλέφωνο και πόσο θα μου λείψει το χαμόγελό του...η ζεστή φωνή του...αυτός!!


Τα άλλα παιδιά μου ...οι μαθητές μου...πήγαν εξίσου καλά και περάσαν στις σχολές της επιλογής τους...τεχνολογία τροφίμων, διατροφή διαιτολογία, ΑΕΝ και ένας ξεπέρασε κάθε προσδοκία του και με το 1% που έδινε φέτος στα ΕΠΑΛ για εισαγωγή σε Πανεπιστήμια πέρασε στο  Γεωπονικό Αθήνας- Επιστήμης ζωικής παραγωγής και ιχθυοκαλλιέργειας, δίνοντας στην τοπική κοινωνία ένα ισχυρό μάθημα για την αξία των κινήτρων που εμείς εκπαιδευτικοί και γονείς δίνουμε στα παιδιά....Για όλα τα παιδιά χάρηκα αλλά μπορώ να πω ότι αυτή η τελευταία χαρά ήταν πολλή μεγαλύτερη και από την χαρά για τον γιό μου...Πως να μην χαρείς διπλά όταν ένα παιδί που ήρθε στο ΕΠΑΛ κουβαλώντας τις χαμηλές προσδοκίες που του είχαν μεταφέρει οι καθηγητές του στο γυμνάσιο,  καταφέρνει και διεκδικεί τα όνειρά του μόνο και μόνο επειδή πίστεψες στις δυνατότητές του??? Πως να μην χαρείς για ένα παιδί που μέσα στην χαρά του όταν είδε τους βαθμούς βρήκε χρόνο και μας ευχαρίστησε στο fb γιατί  "...στάθηκαν δίπλα μου μέχρι την τελευταία στιγμή και πίστεψαν στις δυνατότητες μου και σε μένα προσωπικά, γεγονός που με βοήθησε να διεκδικήσω τα όνειρα μου!!!"
Πως να μην χαρείς για ένα παιδί που κέρδισε αυτό που αποκαλούσε στο εξώφυλλό του, μέσω της παρακάτω εικόνας, την μεγαλύτερη απόλαυση ???


Την μια χαρά ήρθε και διαδέχτηκε άλλη μια...ένα πρόγραμμα erasmus  στο οποίο συμμετείχα ως συνεργάτης εγκρίθηκε...(Στο σημείο αυτό ήρθε ο καιρός να σας πάω και στο άλλο μου σπιτάκι...μην περιμένετε πολλά...καθαρά εκπαιδευτικό σπιτάκι είναι) .Μέσω του προγράμματος εκπληρώνεται ένας διακαής μου πόθος...να δώσουμε την ευκαιρία στα παιδιά μας μιας αξέχαστης εμπειρίας μάθησης αλλά και την δυνατότητα να ταξιδέψουν στο εξωτερικό...
Κάπου εκεί μες στην πολλή χαρά δεν πήρα είδηση την φουρτούνα που ερχόταν να κατακλύσει πάλι την ψυχή μου...αν και έβλεπα από τις αρχές του καλοκαιριού την καταιγίδα...Τότε όμως ως γνήσιο παιδί της βροχής δεν φοβήθηκα...Ήταν μαθηματικά σίγουρο ότι δεν θα σχηματίζαμε τμήμα στην Β' Λυκείου...οπότε του χρόνου δεν θα υπήρχε εγκεκριμένος τομέας...Ήξερα όμως  πολύ καλά ότι δεν είμαι ανεπάγγελτη και αυτό δεν με τρομοκράτησε...Εξάλλου πάντα ήξερα ότι είχαμε ως τμήμα ημερομηνία λήξης...από την αρχή είμασταν ανεπιθύμητοι...
Δεν θέλω να αναφερθώ σε αυτό το κομμάτι....
Φοβάμαι τώρα??? κατηγορηματικά  ΟΧΙ...πιστεύω όμως ότι είχαμε και έχουμε πολλά ακόμη να προσφέρουμε στα παιδιά..Λύπη, απογοήτευση, πικρία έχουν κατακλύσει την ψυχή μου για άλλη μια φορά και έχω λίγο χρόνο για να τα διώξω ώστε να μπορέσω να δοθώ χωρίς περικοπές στο έργο μου αυτή την χρονιά...Γι'αυτό καταφεύγω σήμερα εδώ ...να διώξω την φωνούλα μέσα μου που είναι πνιγμένη στην ματαιότητα... Λες και αν ξεστομίσω πως νοιώθω θα φύγει...Θα πιάσει??? ΄Παλιά έπιανε....
Σας φιλώ...

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Σε λίγο οι δικαιολογίες μου τελειώνουν...
Tο μεταπτυχιακό τελείωσε...ήδη από τον Απρίλιο είμαι μια κυρία Μου Σου Κου (Msc) με δόξα και τιμή...
H σχολική χρονιά τελειώνει ....
Το αντράκι μου έχει μπει στην τελική ευθεία των πανελληνίων  και στις 15/6 θα έχουμε τελειώσει και επίσημα (αυτός στις 14/6 αλλά έχω και άλλα "δικά" μου παιδιά που δίνουν το μάθημά μου στις 15/6)...Με το που θα τελειώσει αυτός θα αρχίσει να προετοιμάζεται ο μικρός, αλλά εκεί θα παίζω μπάλα σε δικό μου γήπεδο...Άλλο, αγάπη μου να κρατάς βιβλίο και να ακούς για Αριστοτέλη, Πρωταγόρα, Πλάτωνα, μεταφράσεις, ερμηνευτικά σχόλια, συντακτικές και γραμματικές αναλύσεις, Ιστορία και Λατινικά (που δεν το έχω λέει κιόλας με την προφορά τους...α πα πα να μην ξέρω και εγώ η άχρηστη ότι το cuo προφέρεται κβο???), κτλ και άλλο να ακούς Φυσικοχημεία...Μην με παρεξηγήσετε οι του φιλολογικού τομέα...αλλά ζορίστηκα φέτος και αγανάκτησα και με όλη αυτή την παπαγαλία !! Τέλος πάντων...Ας έχουν καλή τύχη, όλα τα παιδιά, να μπορέσουν να ακολουθήσουν τα όνειρά τους ενάντια στις αντίξοες συνθήκες της εποχής μας...
Γεγονός είναι ότι μόλις όλα τελειώσουν θα πάρω μια μεγάλη ανάσα...θα εφοδιαστώ μάσκες, γάντια και λοιπά αξεσουάρ για να ξεαραχνιάσω το γκαράζ-εργαστήρι μου και θα επιστρέψω αναζητώντας εκείνη την παλιά ένεση αυτοπεποίθησης που πηγάζει μέσα από την δημιουργία...Μπορεί να επιστρέφω ακριβώς την στιγμή που όλοι θα φεύγετε πιθανότατα για διακοπές αλλά αυτές θα είναι οι δικές μου διακοπές μιας και για μια ακόμη χρονιά αυτή την χαρά θα την αφήσω στους "φροντιστές" !!!! Πριν αρχίστε να λυπάστε, να ξεκαθαρίσω ότι δεν με απασχολεί καθόλου μιας και η Ναύπακτος είναι τουριστικός προορισμός...
Σας φιλώ και σας εύχομαι ένα καλό καλοκαίρι...

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

SECRET SANTA 2016

Τα Χριστούγεννα σήμαναν νωρίς φέτος. Ο Άγιος Βασίλης ταξίδεψε μέσα από τον δρόμο που του άνοιξε το κάλεσμα της Μαριλένας και έφτασε στο σπιτικό μου για να αφήσει ένα δώρο καρδιάς από την Μαρία και το απάνεμο σπιτάκι της... Τον μπέρδεψα λίγο, μιας και παραδόθηκε αρχικά στο σπιτικό της μαμάς μου αφού ως γνωστό το δικό μου σπιτικό στερείται διεύθυνσης, αλλά σήμερα ήρθε στα χέρια μου! Θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς την Μαρία για τις ζεστές της ευχές και τα όμορφα δωράκια της αλλά και την Μαριλένα που με αυτό της το κάλεσμα με κινητοποιεί ξανά στην γειτονιά.


Ένα χειροποίητο κολιεδάκι με λουλουδάκια δαντελωτά στα αγαπημένα μου χρώματα, ένα χειροποίητο βραχιόλι που με εντυπωσίασε η απλότητα της δημιουργίας του και σίγουρα κάποια στιγμή θα προσπαθήσω να του κάνω ταίρι και μια πανέμορφη χειροποίητη κάρτα με αποξηραμένα φυλλαράκια και γεμάτη ζεστές ευχές,  είναι τα δωράκια μου από το μυστικό μου ταίρι...
Σε ευχαριστώ πολύ Μαρία!!!

Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να παραμείνω...ο χρόνος μου είναι ελάχιστος....οι υποχρεώσεις πολλές...Μου λείπει η γειτονιά όμως και θα ήθελα να το ξαναπροσπαθήσω...Τον τελευταίο χρόνο έχω ξαναανεβεί στο ροζ συννεφάκι, έχω ξαναβρεί την Άσπα που κάπου έχασα στην πορεία, κυνήγησα το ξεχασμένο  όνειρό μου για μεταπτυχιακό και προσπαθώ να μην αγχώνομαι και κυρίως να μην αγχώνω το μεγάλο μου αντράκι που θα δώσει φέτος την δική του μάχη στις πανελλήνιες εξετάσεις....Αυτά είναι εν ολίγοις τα νέα μου...Ελπίζω να παραμείνω και να τα λέμε συχνά πυκνά...γιατί ότι κι αν κάνω μου λείπετε...Φιλάκια και μια ζεστή αγκαλιά σε όλη την γειτονιά!!!
Ας μπούμε στο πνεύμα των Χριστουγέννων και ας αφήσουμε την ελπίδα να ξαναφωλιάσει στην καρδιά μας ...Φιλιά!!!.

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2015

Χωρίς λόγια...απλά για καλησπέρα...

Είμαι ακόμη εδώ...απλά δεν έχω ελεύθερο χρόνο ....
Στο λίγο μου χρόνο κάνω διάφορα αλλά κυρίως πολλαπλασιάζω τα ημιτελή!!!!
Θα επανέλθω!!!
Σας φιλώ!!!